Ολυμπιονίκες

Αριστόβουλος Λεων. Πετιμεζάς (1873-7/9/1951) Παναχαϊκός Γ. Σ.
3ος στο Ιππικό Εφαλτήριο.

Δεν πήρε μετάλλιο γιατί έπαιρναν μόνο οι δύο πρώτοι και υπάρχει και σήμερα σύγχυση αν βρέθηκε στην 3η θέση στο Άλμα. Ο Χαράλαμπος Άννινος που έχει κάνει την επίσημη περιγραφή δεν το δηλώνει καθαρά. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή τον συγκαταλέγει πάντως επίσημα στους ολυμπιονίκες. Ήταν φοιτητής της Νομικής την εποχή των αγώνων, έλαβε μέρος σε πολλά αγωνίσματα. Επειδή έμενε στην Αθήνα, γυμναζόταν με ειδική συμφωνία στον Πανελλήνιο. Ο Παναχαϊκός δεν πήρε επίσημα μέρος στους Ολυμπιακούς του 1896 αλλά οι αθλητές του, που είχαν πιάσει τις επιδόσεις που απαιτούνταν, στο αγώνισμα τους, έλαβαν μέρος, μόνοι τους. Αργότερα έγινε και βουλευτής Καλαβρύτων, όπως και ο πατέρας του Λεωνίδας. Η οικογένειά του είχε στην ιδιοκτησία της μεγάλη έκταση στον Καστελλόκαμπο.

Νικόλαος Π. Ανδριακόπουλος (1878-1935) Παναχαϊκός Γ. Σ. 1ος στην Αναρρίχηση επί κάλω. (Ανάβαση με σχοινί με κόμπους στην κορυφή ξύλινου στύλου, μόνο με τη δύναμη των χεριών).

Στα 15 μέτρα ανέβηκε σε χρόνο 23΄΄ 4 στις 29/03/1896. Αγωνίσθηκαν δύο έλληνες – ο πρώτος Ανδριακόπουλος και ο δεύτερος Ξενάκης, ένας γάλλος, 7 γερμανοί, 1 άγγλος και 1 δανός. Οι δύο έλληνες ξεχώρισαν αμεσως και όταν ο ικανός αθλητής Λώνστον Έλλιοτ, δεν τα κατάφερε, τότε οι υπόλοιποι παραιτήθηκαν αναγνωρίζοντας την αξία του.Ο Ανδριακόπουλος ήταν αφοσιωμένος στη Γυμναστική, συμμετείχε σε αγώνες συνέχεια από το 1892 και άργησε να αποφοιτήσει από το Γυμνάσιο. Σπούδασε στη Νομική, δικηγόρησε για μικρό χρονικό διάστημα και έγινε συμβολαιο-γράφος. Ήταν γιός του Κηροπλάστη Παν. Ανδριακόπουλου με κατάστημα στο κάτω μέρος της πλατείας Γεωργίου. Ο τάφος του, στο Νεκροταφείο της Αγιαλεξιώτισσας έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Όταν επέστρεψε με το τρένο στην Πάτρα έγινε πρωτοφανής επίσημη υποδοχή με τεράστιο πλήθος κατά την οποία, λόγω του συνωστισμού έχασε το μετάλλιο της πρώτης θέσης, που ήταν ασημένιο – για λόγους οικονομίας, ενώ ο δεύτερος έπαιρνε αντι για ασημένιο, χάλκινο. Ο τρίτος δεν έπαιρνε τίποτα. Το μετάλλιο το βρήκε ένας φοιτητής από τη Ναύπακτο και το επέστρεψε μετά από καιρό.

Aντώνιος Πεπανός.Το 1896 ήρθε δεύτερος 2ος στα 500μ. Κολύμβησης με χρόνο 9.57.60.

Ανήκε στη Γυμναστική Εταιρεία Πατρών – ήταν από τους πρώτους που έφυγαν από τον Παναχαϊκό Γ.Σ.  το 1894.Ήταν ο καλύτερος κολυμβητής της γενιάς του και συνήθως στους αγώνες αγωνιζόταν εκτός συναγωνισμού. 8 μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς είχε αγωνισθεί στους πρώτους άτυπους πανελλήνιους αγώνες, στα Τήνια. Στους Ολυμπιακούς, πριν αγωνισθεί, έπαθε ρινορραγία κι δεν κατάφερε να διεκδικήσει την πρωτη θέση. Είχε καταστήματα στην Πλατεία Γεωργίου – άνοιξε και ένα καφέ σαντάν, ενώ το καλοκαίρι είχε θερινό μαγαζι στις Ιτιές. Το κλειστό κολυμβητήριο της Πάτρας στο Κουκούλι πήρε το όνομά του.

Στέφανος Xριστόπουλος 1896 ήρθε 3ος στην Eλληνορωμαϊκή πάλη αθλητής της Γυμναστικής Εταιρίας Πατρών.

Ο δημοφιλής παλαιστής στάθηκε άτυχος. Οι αγώνες έγιναν σε κυκλικό σκάμμα γεμάτο με ψιλή άμμο. Αγωνίστηκαν 5 αθλητές ανεξαρτήτως βάρους, όλοι στην ίδια κατηγορία, ο Χριστόπουλος, ο Γ. Τσίτας του Πανελλήνιου, ο Άγγλος Έλλιοτ, ο Γερμανός Καρλ Σούμαν και ο Ούγγρος Τοπαβίτσα
Εργαζόταν ως ιχθυοπώλης και ήταν αγαπητός στον κόσμο. Όταν στον τελεταίο αγώνα του τραυματίσθηκε από ατυχία οι συνάδελφοί του προσεύχονταν να γίνει καλά και να συνεχίσει. Αγωνιζόταν για αρκετά χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς του 1896 σαν παλαιστής η αρσιβαρίστας οπως και σαν μέλος της ομάδας διελκυστίνδας της ΓΕΠ.

Δημήτρης Tόφαλος (1884-1966) Στην Ολυμπιάδα του 1906 1ος Aρση Bαρών 142,5κ. αθλητής της Γ.E. Πατρών.

Ο Δημήτριος Τόφαλος, ολυμπιονίκης στην άρση βαρών, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1884 σε μια εύπορη οικογένεια εμπόρων. Σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε να αθλείται στο σωματείο Γυμναστική Εταιρεία Πατρών (ΓΕΠ). Το 1934 στους Β’ Πανελλήνιους Αγώνες στην Αθήνα, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα της «άρσης βαρών με τα δύο χέρια» προκαλώντας παραλήρημα στις χιλιάδες των θεατών για το κατόρθωμά του. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ξεκίνησε για το St. Louis των ΗΠΑ, όπου θα διεξάγονταν οι Γ΄ Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες, αλλά στην Αμβέρσα αρρώστησε και αναγκάστηκε να επιστρέψει. Το 1906 συμμετείχε στους διεθνείς αγώνες της «Μεσολυμπιάδας», που πραγματοποιήθηκαν με τεράστια επιτυχία στην Αθήνα. Στον αγώνα εναντίον του Αυστριακού αρσιβαρίστα Steinbach, θριάμβευσε μέσα στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, πραγματοποιώντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Η νίκη του αυτή προκάλεσε εθνικό παραλήρημα και ενθουσιώδεις πανηγυρισμούς σε πολλές ελληνικές πόλεις. Ο Τόφαλος διατήρησε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή έως το 1914, που τροποποιήθηκε ο κανονισμός στην άρση βαρών. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου το 1908 δεν συμπεριελήφθηκε η άρση βαρών στα αθλήματα και τη χρονιά αυτή στράφηκε στον επαγγελματικό αθλητισμό, πραγματοποιώντας περιοδείες «παραστάσεων» άρσης βαρών σε θέατρα της Αιγύπτου και της Τουρκίας. Το 1910 έφυγε για την Αμερική, όπου ξεκίνησε να ασχολείται με την επαγγελματική άρση βαρών και την ελεύθερη πάλη. Το 1912-13 επέστρεψε στην Ελλάδα για να καταταγεί ως εθελοντής στον στρατό, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1914, μετά τη λήξη του Πολέμου, επέστρεψε στην Αμερική. Εκεί ανάπτυξε πλέον έντονη αθλητική αλλά και κοινωνικο-πολιτική δραστηριότητα, που τη διατήρησε σε όλο το διάστημα της ζωής του στην Αμερική. Ίδρυσε τον Αθλητικό Σύλλογο Apollo Athletic Club στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης, ο οποίος διοργάνωνε αγώνες πάλης, αλλά και τον Ελληνοαμερικανικό σύλλογο ΕΡΜΗΣ, που διοργάνωνε εκδηλώσεις, διαλέξεις κ.α. Επίσης υπήρξε ενεργό και μακροχρόνιο μέλος της ΑΧΕΠΑ. Ανέπτυξε στενή φιλία και συνεργασία με τον ελληνικής καταγωγής παγκόσμιο πρωταθλητή στην ελεύθερη πάλη Τζιμ Λόντο (Χρήστο Θεοφίλου). Αποκορύφωμα της συνεργασίας τους ήταν οι αγώνες ελευθέρας πάλης που έδωσαν στην Ελλάδα, το 1928, με τεράστια επιτυχία. Μετά τη λήξη της ποτοαπαγόρευσης, από το 1934 περίπου, άφησε πλέον την πάλη και ασχολήθηκε επαγγελματικά με την εισαγωγή ελληνικών προϊόντων (κυρίως ποτών της Αχάϊα Κλάους και της ποτοποιίας Μεταξά) στις ΗΠΑ. Στις 28 Οκτωβρίου 1940, στους βομβαρδισμούς της Πάτρας από τα ιταλικά αεροπλάνα σκοτώθηκαν και τα δύο αδέλφια του, Διονύσιος και Ιωάννα ενώ βυθίστηκαν και τα πλοιάρια της οικογενειακής τους επιχείρησης. Από την οικογένεια απέμεινε πλεόν μόνο η μητέρα του, που πέθανε και αυτή το 1945. Τον Οκτώβριο του 1952, σε ηλικία 68 ετών επέστρεψε πλέον μόνιμα στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στο πατρικό του σπίτι στην οδό Τζουρτζ 7. Ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ, όπως και κανένα από τα τρία αδέλφια του. Πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1966, σε ηλικία 82 ετών. Στη μνήμη του γίνονται οι αγώνες στίβου, Τα «Τοφάλεια», και το όνομά του δόθηκε σε αθλητικό κέντρο που ανεγέρθηκε το 1995 στο Προάστειο Πατρών.

Στέφανος Xριστόπουλος 1896 ήρθε 3ος στην Eλληνορωμαϊκή πάλη αθλητής της Γυμναστικής Εταιρίας Πατρών.

Ο δημοφιλής παλαιστής στάθηκε άτυχος. Οι αγώνες έγιναν σε κυκλικό σκάμμα γεμάτο με ψιλή άμμο. Αγωνίστηκαν 5 αθλητές ανεξαρτήτως βάρους, όλοι στην ίδια κατηγορία, ο Χριστόπουλος, ο Γ. Τσίτας του Πανελλήνιου, ο Άγγλος Έλλιοτ, ο Γερμανός Καρλ Σούμαν και ο Ούγγρος Τοπαβίτσα
Εργαζόταν ως ιχθυοπώλης και ήταν αγαπητός στον κόσμο. Όταν στον τελεταίο αγώνα του τραυματίσθηκε από ατυχία οι συνάδελφοί του προσεύχονταν να γίνει καλά και να συνεχίσει. Αγωνιζόταν για αρκετά χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς του 1896 σαν παλαιστής η αρσιβαρίστας οπως και σαν μέλος της ομάδας διελκυστίνδας της ΓΕΠ.