Πρόγραμμα «Πυθαγόρας»: «Εναλλακτική Κανονικότητα»

By admin

Μπορεί τα πάντα γύρω μας να έχουν μπει σε αδράνεια και το «λουκέτο» για τον αθλητισμό να εξακολουθεί να υφίστανται τουλάχιστον έως τις 7 Γενάρη -εξαιτίας των μέτρων περιορισμούς της εξάπλωσης της πανδημίας του Covid-19- ωστόσο η Ερασιτεχνική Παναχαϊκή παραμένει ενεργή με το δικό της τρόπο!

Το Πρόγραμμα «Πυθαγόρας» συνεχίζει τις καινοτόμες δράσεις του από… το σπίτι, προβληματίζεται αναφορικά με τις δυσμενείς συνθήκες που βιώνουμε και αναλύει τις καταστάσεις μέσα από μια διαφορετική «ματιά».

Ο Διευθυντής Ακαδημιών του τμήματος Καλαθοσφαίρισης της ΠΓΕ, Φιλόλογος καθηγητής και συνεργάτης της επιστημονικής ομάδας του Προγράμματος «Πυθαγόρας», Μάριος-Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος παραθέτει παρακάτω τις απόψεις του αναφορικά με μια… «εναλλακτική πραγματικότητα».

«Η πραγματικότητα του κορωναϊού είναι πρωτόγνωρη και σκληρή για όλους.

Ο covid ήρθε, άλλαξε τις ισορροπίες και έφερε μαζί του πολλά προβλήματα να προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες δυσχερείς οικονομικές συνθήκες που βίωναν οι Έλληνες. Οι μελετητές εκτός από την υγεία κάνουν λόγο για σοβαρότατες κοινωνικές, οικονομικές, ψυχολογικές επιπτώσεις λόγω της πανδημίας και προβλέπουν ότι οι χειρότερες συνέπειες αυτής θα γίνουν αντιληπτές στο εγγύς μέλλον. Αυτό που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την όλη κατάσταση, όπως και σε κάθε κρίση, είναι ο απροσδόκητος χαρακτήρας της. Όλο αυτό ξεκίνησε ξαφνικά. Κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος, ούτε μπορούσε να φανταστεί ότι πόλεις ολόκληρες θα περιορίζονταν μέσα στα σπίτια.

Οι πόλεις ερήμωσαν, οι επιχειρήσεις έκλεισαν και τα γήπεδα άδειασαν. Κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο. Το θέμα είναι όμως τι κάνουμε εμείς από εδώ και πέρα; Πλέον τίποτε δεν είναι απροσδόκητο. Η ζωή συνεχίζεται. Ποια θα πρέπει να είναι η στάση και η αντίδρασή μας; Το εύκολο είναι να μεμψιμοιρούμε, να το βάλουμε κάτω και να απογοητευτούμε εγκαταλείποντας τις προσπάθειές μας.

Ο Επίκτητος λέει ότι υπάρχουν πράγματα που εξαρτώνται από εμάς και άλλα που δεν εξαρτώνται. Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από το να ακολουθήσουμε πιστά τις οδηγίες των επιστημόνων και των ειδικών πάντα με αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και αγάπης για τον συνάνθρωπο. Από εκεί και πέρα όμως δεν πρέπει να μείνουμε παθητικοί και αδρανείς.

Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω και σε αυτή την περίπτωση δεν επιβιώνει ο πιο ισχυρός, αλλά εκείνος που κατορθώνει να προσαρμοστεί αμεσότερα και πιο αποτελεσματικά στις μεταβολές των συνθηκών. Αυτό καλούμαστε να κάνουμε λοιπόν τώρα. Καθώς φαίνεται όλα είναι θέμα οπτικής. Το πρόβλημα υπάρχει και είναι το ίδιο για όλους. Αυτό που αξίζει, ωστόσο, να παρατηρήσουμε και να σκεφτούμε είναι ότι δεν το αντιμετωπίζουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Πώς γίνεται οι ίδιες δυσκολίες και τα ίδια αδιέξοδα κάποιους να τους συντρίβουν, ενώ κάποιους άλλους να τους επηρεάζουν λιγότερο χωρίς να εμποδίζουν την εξέλιξή τους.

Αν δούμε συνεπώς πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες, μήπως αυτή η κρίση τελικά μπορεί να αποτελέσει και μία σπουδαία «ευκαιρία» για αναστοχασμό και σταδιακή προσπάθεια ουσιαστικής εσωτερικής αλλαγής; Σίγουρα κάποιος θα σκεφτεί εύλογα: «πώς είναι δυνατόν να πηγαίνουν άσχημα η δουλειά και τα οικονομικά κι εμείς να είμαστε χαρούμενοι ή ευτυχισμένοι;» . Σε αυτό το σημείο ξεσκεπάζεται η ρίζα του κακού. Το πραγματικό πρόβλημα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Ότι ο άνθρωπος δηλαδή έχει ταυτίσει την ευτυχία με την ύλη. Πράγματι για όλους (ή σχεδόν για όλους) τα χρήματα είναι αναγκαία συνθήκη για να ζήσουμε καλά. Θα είναι όμως ποτέ αυτά αρκετά για να εξασφαλίσουν την ευτυχία;

Τόσο καιρό μοχθούμε για την επαγγελματική μας αποκατάσταση και την ευημερία μας αφήνοντας τελείως στην άκρη την «επιμέλεια του εαυτού». Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η ευημερία δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ανεξάρτητα από την φροντίδα του εαυτού μας. Βλέπουμε ότι πολλά πράγματα για τα οποία προσπαθούσαμε μανιωδώς είναι πολύ ρευστά και επουσιώδη μπροστά στην υγεία μας. Φαίνεται λοιπόν πως ήρθε η ώρα για μία διαφορετική προσέγγιση, μία διαφορετική οπτική.

Τους τελευταίους μήνες ο άνθρωπος φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο από ποτέ για τη σωματική υγεία και την πνευματική του εξέλιξη. Η απειλή του κινδύνου άλλαξε τον τρόπο ζωής αρκετών και η φροντίδα του «εαυτού» τέθηκε ως προτεραιότητα. Οι διατροφικές συνήθειες μάλλον τροποποιήθηκαν, ενώ κάθε μέρα περισσότεροι άνθρωποι ασκούνται είτε στο σπίτι είτε στη φύση όσο ο καιρός το επιτρέπει. Βρέθηκε επιτέλους λίγος χρόνος. Κάποιοι παρατήρησαν πόσο προγραμματισμένοι ήμασταν-είμαστε. Βρισκόμαστε σε ένα συνεχές τρέξιμο χωρίς να ξέρουμε γιατί τρέχουμε. Απλά πρέπει. Έτσι μας έμαθε η κοινωνία.

Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από αυτή την περιπέτεια έχουν αλλάξει θεώρηση για τη ζωή. Αφιερώνουν περισσότερο χρόνο για τον εαυτό τους και τις οικογένειες τους, ενώ το πιο σημαντικό είναι πως τα άτομα δείχνουν έμπρακτα σεβασμό και αλληλεγγύη, έχουν αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και ενδιαφέρονται για το συλλογικό καλό.

Αυτή τη δυσμενή περίσταση πρέπει να τη δούμε ως μία ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες μας. Δεν έχουμε και άλλη επιλογή. Ενδεχομένως είναι όλο αυτό μία αφορμή για να δούμε καθαρά και να επιστρέψουμε στη φυσική κανονικότητα. Μία «εναλλακτική κανονικότητα» που δε συνεπάγεται τη ροπή προς τη ραθυμία, την οπισθοδρόμηση και τη στασιμότητα. Αντιθέτως, σχετίζεται με την υγεία, την εσωτερική-πνευματική πρόοδο και την εξέλιξη του ατόμου που έχει άμεση επίδραση στο κοινωνικό σύνολο. Η «εναλλακτική κανονικότητα», είναι ένα βήμα πιο κοντά στον τρόπο ζωής που θα έπρεπε να έχουν υιοθετήσει από καιρό οι κοινωνίες, παρέχοντας τη δυνατότητα στον άνθρωπο να συνδεθεί ξανά με το φυσικό περιβάλλον και τον εαυτό του».