Κι όμως, στο Φάληρο “νικήσαμε”…

By admin

Μία μέρα μετά την ήττα στο Φάληρο για την ομάδα μας, (82-80) μετά από δύο παρατάσεις και με τον κατάφωρα άδικο τρόπο με τον οποίο αυτή ήρθε, θεωρώ ότι είναι άσκοπο να σταθούμε στην ανάλυση του ματς.

Είναι δεδομένο, κοιτάζοντας ξανά τις φάσεις με ψυχραιμία και χωρίς καμία δόση μεροληψίας, πως η ομάδα μας αδικήθηκε, όχι σε μία, αλλά σε περισσότερες από πέντε φάσεις, που μάλιστα ήταν σε χρονικά σημεία του αγώνα τέτοια, ώστε της στέρησαν ξεκάθαρα το δικαίωμα να πάρει ένα διπλό, που ουσιαστικά θα της “κλείδωνε” την παραμονή στην κατηγορία από χθες.

Τα παιδιά του Λιόνα πάλεψαν σαν θηρία, αντιλαμβανόμενα από τα πρώτα λεπτά του αγώνα πως θα έπρεπε να αγωνιστούν με αριθμητικό μειονέκτημα, πέντε αθλητές μέσα στον αγωνιστικό χώρο, κόντρα σε επτά, τους πέντε του Φαλήρου και τους δύο διαιτητές!

Κι όμως, προς τιμήν τους, εκεί που άλλοι θα τα παρατούσαν, θα αποδέχονταν την ματαιότητα της οποιασδήποτε προσπάθειας υπό αυτούς τους άνισους όρους, οι παίκτες μας πείσμωσαν ακόμα περισσότερο, γύρισαν μια διαφορά σχεδόν δέκα πόντων σε ένα ματς κλειστό επιθετικά -κάνοντας σχεδόν το αδύνατο- και χρειάστηκε να τους “κλέψουν” το ματς σε νεκρό χρόνο, να τους οδηγήσουν αδίκως σε δύο παρατάσεις, προκειμένου να τους στερήσουν το δικαίωμα της νίκης.

Κι όμως, ήττες σαν αυτή, με τον τρόπο που ήρθε, μετρούν ηθικά, ψυχολογικά και ουσιαστικά σαν δέκα νίκες.

Για το αρχηγικό πνεύμα του Μοσχοβάκη, για την ψυχάρα του Γκόβα, για το αστείρευτο ταλέντο του Νικολάου, για την επιβλητικότητα του Μπαρδάκα, για το ψύχραιμο χέρι του Τσουλέα όταν η μπάλα έκαιγε, για το πάθος του Λυμπερέα, για την ουσιαστική συμβολή του Βανδώρου, του Γατσούλη, του Κουμανιώτη, του Χρυσανθόπουλου και του Οικονομόπουλου, για τη στήριξη του Καραγιάννη που αν και δεν αγωνίστηκε εξαιτίας τραυματισμού, ήταν εκεί να δώσει δύναμη στους συμπαίκτες του. Για τους προπονητές και τον Γενικό μας Αρχηγό που δεν σταμάτησαν στιγμή να εμψυχώνουν και να καθοδηγούν την ομάδα, για τον πρόεδρο που έκανε χιλιόμετρα πάλι για να βρεθεί κοντά στην Ομάδα.

Για όλα αυτά και για άλλα τόσα, που δεν είμαι σε θέσει να ανακαλέσω αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου, μόνο υπερηφάνια μπορεί να νιώσει κανείς. Υπερηφάνια, που έχει αξιωθεί να ταξιδεύει με αυτή την ομάδα σε όλη την Ελλάδα, να φοράει στο στήθος τη Νίκη και τον Ηρακλή και μετά από τέτοιες ήττες να ακούει: “Μπράβο σας μάγκες, έπρεπε να είστε νικητές σήμερα”, από τον αντίπαλο.

Και ξέρεις κάτι; Μπορεί χθες να μην πήραμε τους βαθμούς της νίκης, αλλά για όλα τα παραπάνω και για την δυνατότητα που μου έδωσε η ομάδα μου να φύγω από το γήπεδο με το κεφάλι ψηλά, είμαστε όντως νικητές…